A

Tsaa, nie lubię zmierzchu. Od trzech dni siedzę w domu i  obejrzałam WSZYSTKO. I tak, dalej uważam to za beznadziejnie zrobiony film, bez żadnego zamysłu artystycznego, z wątpliwym morałem, naiwny. Oglądam, bo przez oglądanie tego typu filmów, przypominają mi się czasy gimnazjum, kiedy wszystko było super proste, choć wydawało się najbardziej skomplikowane, jakie tylko potrafi być, pseudo-dorosłe problemy, nieszczęśliwe miłości od których świat się wali, właściwie od wszystkiego świat się wali, bo tutaj modnie jest cierpieć. Nie trzeba mieć wielkiego powodu, wystarczy dobrze ubrać to w słowa, przekonać innych, żeby nam współczuli, bo przecież "jak można żyć z takim p r o b l e m e m? też bym chciała się zabić na twoim miejscu". O tak, gimnazjum. Wracając do filmu - czy naprawdę żadna z nas nie chciałaby przeżyć takiej miłości? No nie mówię, tu pokazana jest beznadziejnie. Ale takiej jak miała zostać ukazana w filmie - jedynej, wiecznej, pięknej. Fakt, nie wyszło im.